پتانسيل‌يابي منابع آب زيرزميني با استفاده از روش منطق فازي (مطالعه موردي: استان خراسان جنوبي)

روند روبه‌رشد استان خراسان جنوبي در سال‌هاي اخير از يك‌سو و قرار داشتن اين استان در يك منطقه خشك و نيمه‌خشك از سوي ديگر، راهبردهاي منابع آب در اين منطقه را بيش از پيش ايجاب مي‌كند. يكي از راهكارهاي مديريتي منابع آب، شناسايي مناطق آبي با پتانسيل‌هاي مختلف و بهره‌برداري از آن‌ها با توجه به ظرفيتشان مي‌باشد. هدف از اين پژوهش پهنه‌بندي مناطق با پتانسيل آبي در استان خراسان جنوبي با استفاده از عوامل موثر در تغذيه سفره‌هاي آب زيرزميني، از طريق مدل منطق فازي و تكنيك GIS است. جهت نيل به اهداف از 16 عامل در چهار گروه زمين‌شناسي، هيدرولوژي، جغرافيايي و انساني بهره‌گيري شد و درمجموع پنج منطقه پتانسيلي بسيار بالا تا خيلي كم شناسايي گرديد. در پايان 43 حوضه‌ي آبي استان بر اساس نقشه پتانسيل آب زيرزميني كلاس‌بندي شدند و با نتايج به‌دست‌آمده از چاه‌هاي اكتشافي تطابق داده شد و نقشه پتانسيل آبي حوضه‌هاي استان تهيه گرديد. بر اين اساس در حدود 17% (103×27 km2) از مساحت استان داراي كلاس پتانسيل آبي بالا و بسيار بالايي است كه منطبق بر رسوبات دوران چهارم و مناطق داراي تراكم شكستگي بالا است، پهنه پتانسيل خيلي كم نيز منطبق بر ارتفاعات، ليتولوژي متراكم و مناطق بياباني است.