مؤلفه‌هاي زبان‌شناختي در ناتواني‌هاي يادگيري با تمركز بر اختلال خواندن

Components of Linguistics in Learning Disabilities Focusing on Reading Disorder

زمينه: رايجترين و مهمترين اختلال يادگيري، اختلال خواندن است. خواندن زيربناي همۀ انواع يادگيري است و كودكاني كه در خواندن ضعيف هستند، گروهي بسيار آسيب‌پذير در يادگيري دروس مختلف در تمامي سالهاي تحصيلي و پس از آن هستند كه اين امر موجب مي‌شود در تحصيل پيشرفت ناچيزي داشته باشند. نتيجه گيري: خواندن يكي از نظام‌هاي زبان و زيرمجموعۀ توانايي‌هاي زباني است و مشكلات زبان‌شناختي هستۀ اصلي اين اختلال را تشكيل مي‌دهد، لذا ضروري است كه درمانگران اين حوزه، به منظور طراحي برنامههاي مداخله‌اي مؤثر، فعاليت‌هايي را مدنظر قرار دهند كه ضمن ايجاد فرصت براي تمرين و يادگيري فعال در زمينۀ خواندن، مؤلفههاي زبان‌شناختي خواندن را نيز تحريك و تقويت نمايند.

Background: The most common and significant learning disabilities include reading disorders. Reading is the foundation for all other learning, and children with weak reading skills are more vulnerable learners through their education and future, thereby failed to show significant progress in academic learning outcomes. Conclusion: Reading covers a language learning system and it is a subset of lingual skills. Linguistic difficulties constitute the main core of reading disorders; hence, practitioners in this discipline are required to take the initiative in effective interventional programs, not only as to provide opportunities to practice and develop active learning, but also as to stimulate and strengthen linguistic components of reading.