آناليزفيلوژنتيكي جمعيت بزهاي خلخالي با استفاده ژن سيتوكروم b

بز خلخالي يكي از بزهاي بومي ايران است كه درحال حاضرجمعيت آن به‌شدت كاهش يافته است. براي حفظ و بهبود توليدات اين گونه مطالعات كاربردي ژنتيكي ضروري است. تحقيق حاضر باهدف توالي يابي ژن ميتوكندريايي سيتوكروم b در 100 رأس بز خلخالي و آناليز بيوانفورماتيك اين ژن در گونه هاي مختلف بز (با استفاده از 26 نمونه توالي NCBI) انجام شده است. جهت انجام آناليز از روش توالي يابي ژن و مقايسه آن با اطلاعات موجود در پايگاه اطلاعاتي NCBI استفاده گرديد. نتايج آناليز تنوع ژنتيكي درجمعيت بز خلخالي منجر به شناسايي 5 جهش با 6 هاپلوتايپ مختلف گرديد ميزان تنوع هاپلوتيپي، تنوع نوكلئوتيدي و ميانگين تفاوت‌هاي نوكلئوتيدي به ترتيب 644/0، 002/0 و 822/1 برآورد شد. مقدار تاجيما D در جمعيت بزهاي خلخالي مثبت 124/0 بدست آمد كه ازلحاظ آماري معني‌دار نبود. نتايج تجزيه تحليل‌هاي بين گونه هاي مختلف بز نشان داد كه تنوع نوكلئوتيدي در گونه‌هاي بز ايبكس، ايگاگروس و هيركوس به ترتيب 047/0، 022/0 و 001/0 مي باشد. بيشترين فاصله ژنتيكي بين بزهاي ايبكس و ايگاگروس و كمترين فاصله ژنتيكي بين گونه خلخالي و بز هيركوس مشاهده شد. بزهاي ايگاگروس در مقايسه با بزهاي ايبكس ازلحاظ فاصله ژنتيكي به بزهاي اهلي هيركوس نزديكتر بودند.