تاثير نانوامولسيون صمغ زدو- اسانس آويشن شيرازي در مهار راديكال‌هاي آزاد خارج سلولي و بيان ژن‌ NAD (P) H oxidase در گندم

توليد گونه هاي فعال اكسيژن به خصوص پراكسيد هيدروژن امري اجتناب ناپذير در متابوليسم هوازي است. از آن جا كه اين تركيبات در غلظت هاي متفاوت، بر فرآيندهاي گوناگوني در سلول موثر هستند و افزايش بيش از حد آن ها به تنش هاي اكسيدي منجر مي شود، كنترل غلظت آن ها امري ضروري به نظر مي رسد. در اين پژوهش از اسانس آويشن شيرازي با تركيبات فنولي (تيمول، كارواكرول) فراوان و پليمر صمغ زدو به منظور كپسوله سازي و توليد نانوامولسيون استفاده گرديد. تاثير نانوامولسيون صمغ زدو- اسانس آويشن شيرازي در مهار راديكال هاي آزاد 2،2-آزينوبيس-(3-اتيل بنزوتيازولين-6-سولفونيك اسيد (ABTS: 2,2-azinobis-3-ethylbenzothiazolin-6-sulfonic acid) و پراكسيدهيدروژن در خارج از سلول و بيان ژن (NOX: NAD(P)H oxidase) با شماره دسترسي AY561153 (بزرگ ترين توليد كننده گونه هاي فعال اكسيژن) مورد بررسي قرار گرفت. نانوامولسيون با محتواي فنول 88 ميلي گرم در گرم، توانايي بالايي در مهار راديكال هاي آزاد ABTS و پراكسيد هيدروژن از خود نشان داد. از طرفي نانوامولسيون در غلظت هاي 25 و 50 ميكروگرم در ميلي ليتر موجب افزايش و در غلظت هاي 100، 150 و 200 ميكروگرم در ميلي ليتر موجب كاهش بيان ژن NOX گرديد. با توجه به نتايج به نظر مي رسد نانوامولسيون در غلظت هاي متفاوت بر گونه هاي فعال اكسيژن تاثير داشته و در نتيجه توانايي كنترل تنش هاي اكسيدي را دارا است.