رمزگذاري مبتني بر شناسه فازي سلسله مراتبي

در يك طرح رمزگذاري مبتني بر شناسه فازي، يك كاربر با كليد خصوصي شناسه  در صورتي مي تواند متن رمزشده با شناسه   را رمزگشايي نمايد، اگر و تنها  و  به‌اندازه معيني با يكديگر اشتراك داشته باشند. البته طرح‌هايي كه تا به‌ حال براي رمزگذاري مبتني بر شناسه فازي ارائه ‌شده است بر اين فرض استوار هستند كه همه ويژگي‌ها اهميت يكساني دارند. درحالي‌كه اين فرض براي بسياري از مواقع مناسب نيست. در اين مقاله به فرض رايجي در اين نوع سيستم‌هاي رمزگذاري مي‌پردازيم به‌طوري‌كه ويژگي‌ها از اهميت يكساني برخوردار نيستند. در اين فرض مجموعه ويژگي‌هاي ممكن در يك ساختار سلسله‌مراتبي قرار مي‌گيرند به‌طوري‌كه در طول فرآيند رمزگشايي، ويژگي‌ها در سطوح پايين‌تر مي‌توانند با ويژگي‌هاي سطوح بالاتر جايگزين ‌شوند. براي حل اين مسئله، يك طرح جديد موسوم به رمزگذاري مبتني بر شناسه فازي سلسله‌مراتبي معرفي شد، سپس يك تعريف صوري از امنيت و يك پياده‌سازي براي آن ارائه‌ گرديد. امنيت طرح پيشنهادي در مدل امنيتي شناسه منتخب براساس فرض سخت بودن مسئله تصميم‌گيري دوخطي اصلاح‌شده ديفي‌هلمن استوار است.