از نام گرايي تا نسبي گرايي

From Denomination to Relativism

در تاريخ فلسفه، مسئلۀ استقرا نقش مهمي در پيدايش نسبي‌گرايي داشته است. براي اين مسئله دو تقرير متفاوت از هيوم و گودمن وجود دارد كه اغلب به طور جداگانه مورد بحث قرار گرفته‌اند. اين نوشتار مباني و نتايج اين دو تقرير را مورد مقايسه قرار مي‌دهد. هيوم در مسئلۀ كلاسيك استقرا به ذهن و قوانين حاكم بر آن توجه دارد و عادت ذهني را علت اعتماد به قوانين علمي مي‌داند. اما گودمن در طرح مسئلۀ جديد استقرا بيشتر به زبان و قواعد آن توجه دارد و از رسوخ در زبان به عنوان علت باور به قوانين كلي علمي ياد مي‌كند. با اين حال نام‌گرايي مبناي مشترك اين دو فيلسوف است و نتيجه مشترك اين دو ديدگاه نيز نوعي نسبي‌گرايي افراطي است كه تا حوزة وجودشناسي امتداد دارد. اين نوشتار مطالعه‌اي تطبيقي است كه با نگاهي انتقادي نسبت نام‌گرايي با نسبي‌گرايي را بررسي مي‌كند.

In the history of philosophy, induction has had a significant role in the emergence of relativism. There are two different versions of this issue by Hume and Goodman, which have been separately discussed