بررسي تاثير سياست‌هاي حمايتي دولت از توليدكنندگان برنج بر امنيت غذايي خانوارهاي شهري ايران

دسترسي پيوسته و مطمئن به غذا فرآيندي نيست كه خود به خود قابل حصول باشد. امنيت غذايي نه تنها مستلزم عرضه‌ي كافي مواد غذايي است، بلكه ناظر بر توزيع عادلانه‌ي غذا و درآمد به منظور دستيابي همگان به آن نيز هست. قبول اين مفاهيم پيامد مهمي بر تدوين سياست‌ها دارد. لذا نياز است تا دولت اقدامات لازم براي رسيدن به حق غذاي كافي و توزيع عادلانه‌ي درآمد از راه‌هاي مناسب را به عنوان سياست‌هاي مورد نظر انجام دهد. هدف از انجام اين پژوهش بررسي تاثير سياست‌هاي حمايتي دولت از توليدكنندگان برنج بر امنيت غذايي خانوارهاي شهري در طي سال‌هاي 1389-1368 است. محاسبه‌ي ميزان حمايت‌هاي اعمال شده از جانب دولت با استفاده از شاخص PSE برآورد شده است. نتايج حاصل از برآورد PSE نشان داد كه در طي دوره‌ي مورد مطالعه سياست‌هاي حمايتي از توليدكنندگان برنج در طول دوره‌ي مورد بررسي روند صعودي داشته و در سال 1389 به بيشترين مقدار خود رسيده است، همچنين نتايج حاصل از بررسي اثر سياست‌هاي حمايتي برنج بر امنيت غذايي خانوارهاي شهري در قالب يك الگوي ARDL نشان داد كه در كوتاه مدت و بلندمدت سياستهاي حمايتي دولت از برنج امنيت غذايي خانوارهاي مذكور را افزايش مي‌دهد.