گذار سياسي و امكان‌سنجي حكمراني خوب در تونس پساانقلابي

در اواخر سال ۲۰۱۰ ميلادي، موجي از اعتراضات و خيزش‌هاي مردمي، كشور تونس را در برگرفت و پس از سرنگوني رژيم اقتدارگراي بن علي، اين كشور به طلايه‌دار انقلاب‌هاي عربي مشهور گشت. اكنون پس از گذشت 6 سال از شورش‌هاي عربي، به نظر مي‌رسد تونس به بهترين و احتمالاً تنها اميد كامل كردن فرايند گذار از اقتدارگرايي به شكل مردم‌سالارانه‌اي از حكومت تبديل‌شده باشد؛ بنابراين پرسش نوشتار حاضر اين است كه نوع و شيوه گذار سياسي كشور تونس تا چه حد امكان شكل‌گيري الگوي حكمراني خوب را در اين كشور فراهم آورده و چه تاثيري بر پايداري اين الگو در اين كشور خواهد داشت؟ جهت پاسخگويي به اين پرسش، تلاش مي‌گردد ضمن تلفيق مباني نظري گذارهاي دموكراتيك با حكمراني خوب و استخراج مدل تحليلي منتج از اين مباني نظري؛ به تبيين ريشه‌ها، روندها و به‌ويژه پيامدهاي سياسي اين موضوع پرداخته شود. يافته‌هاي پژوهش نشان مي‌دهد كه كشور تونس در مقايسه با ساير كشورهاي درگير انقلاب‌هاي عربي، به علت برخورداري از طبقه متوسط پويا و بادوام، جامعه مدني نسبت قوام‌يافته و متكثر، ارتش كوچك و حرفه‌اي، تجانس قومي و مذهبي، انسجام و همبستگي جناح‌هاي مختلف، تعهد يكسان رهبران سكولار و اسلام‌گرا به فرايند گذار و توسعه پايدار و همچنين رويكرد و نگرش مساعد و مثبت غرب نسبت به اين انقلاب، توانسته است گذار موفقي را به‌سوي دموكراسي تجربه كند و ازاين‌رو راه همواري را در زمينۀ شكل‌گيري و پايداري حكمراني خوب پيش رو دارد، اگرچه تحقق كامل اين امر نياز به گذشت زمان دارد.