نظريه نمايندگي و ريسك سقوط قيمت سهام: شواهدي از بورس اوراق بهادار تهران

در اين پژوهش، اثر هزينه‏هاي نمايندگي بر ريسك سقوط قيمت سهام با رويكرد الگوسازي معادلات ساختاري بررسي مي‏شود. براي دست‏يابي به اهداف پژوهش، 110 شركت از بين شركت‏هاي پذيرفته‏شده در بورس اوراق بهادار تهران طي سال‏هاي 1381 تا 1393 براي نمونه آماري انتخاب شدند. هزينه‏هاي نمايندگي به كمك متغيرهاي مشاهده‏پذير اندازه شركت، نسبت اهرمي، نسبت سودآوري، نسبت كيوتوبين، نسبت بكارگيري دارايي‏ها و نسبت جريان وجوه نقد آزاد اندازه‏گيري مي‏شود و سنجش ريسك سقوط قيمت سهام با استفاده از سه معيار مبتني بر الگوهاي هاتن و همكاران (2009)، كيم و همكاران (Kim, et al., 2011) و كيم و همكاران (2017) انجام مي‏گيرد. هم‏چنين، متغيرهاي كيفيت افشا، عدم شفافيت جريانات نقدي و عدم شفافيت سود به عنوان متغيرهاي كنترلي وارد الگوي پژوهش شده‏اند. پس از اطمينان يافتن از برازش قابل قبول الگوهاي اندازه‏گيري و ساختاري پژوهش، نتايج حاكي از آن است كه، هزينه‏هاي نمايندگي اثر منفي و معناداري بر ريسك سقوط سهام محاسبه شده بر مبناي معيار اول دارد ولي ارتباط معناداري بين هزينه‏هاي نمايندگي و دو معيار ديگر ريسك سقوط قيمت سهام مشاهده نشد. هم‏چنين، از بين متغيرهاي كنترلي تنها متغير كيفيت افشا اثر منفي و معنادار بر ريسك سقوط سهام دارد و رابطه معناداري بين متغيرهاي عدم شفافيت جريانات نقدي و عدم شفافيت سود با ريسك سقوط قيمت سهام مشاهده نشد.