تحليل و سطح بندي شهرستان‌هاي استان كرمان بر اساس شاخص‌هاي آموزشي با استفاده از مدل TOPSIS

برنامه‌ريزي منطقه‌اي با هدف توسعه و كاهش نابرابري ها، از موضوعات مهم در كشورهاي در حال توسعه محسوب مي‌شود. شناخت و تجزيه و تحليل وضع مناطق در زمينه‌هاي مختلف، نخستين گام در فرايند برنامه‌ريزي توسعه منطقه‌اي است. با اين كار تنگناها و محدوديت‌هاي مناطق، مشخص شده و مي‌توان براي رفع آنها اقدام كرد. به عبارتي براي تخصيص اعتبارات و منابع ميان مناطق مختلف، شناسايى جايگاه آن منطقه در بخش مربوطه و رتبه‌بندى سطوح برخوردارى از مواهب توسعه ضرورى است. هدف اين پژوهش تحليل و سطح‌بندي شهرستان‌هاي استان كرمان در بخش شاخص‌هاي فيزيكي آموزشي است. مسأله اساسي تحقيق اين است كه شهرستان‌هاي استان از نظر آموزشي در شرايط نابرابري قرار دارند و تعيين ميزان اين نابرابري مي‌تواند كمك مؤثري در جهت محروميت زدايي شود. روش تحقيق در اين مقاله توصيفي‌ تحليلي است. داده‌هاي تحقيق از سالنامه آماري و همچنين نتايج سرشماري عمومي نفوس و مسكن سال 1390 انتخاب شده‌اند، اين داده‌ها بر اساس 21 شاخص كه عمدتاً شاخص‌هاي فيزيكي مؤثر در بخش آموزش است مورد تجزيه و تحليل قرار گرفته‌اند. نتايج تحقيق نشان مي‌دهد شهرستان‌هاي استان كرمان در چهارسطح وراتوسعه، فراتوسعه، ميان توسعه و فروتوسعه قابل دسته بندي هستند و دسته‌بندي شهرستان‌ها نشان مي‌دهد كه بيش از 39 درصد از شهرستان‌ها در سطح فروتوسعه، و حدود 21 درصد ميان توسعه، 30 درصد فراتوسعه و 8 درصد در سطح وراتوسعه قرار دارند.