تحليل اجتماعي تكوين موج نوي سينماي كرد بر بستر سينماي قومي ايران

تحليل و واكاوي جريان‌هاي سياسي – اجتماعي مؤثر بر شكل‌گيري موج نوي «سينماي كرد» در دوران اصلاحات، هدف اصلي اين مطالعه است. به همين منظور در يك خوانش استنتاجي و به روش تفسيري تحليلي در قالب يك تحليل مقوله‌بندي با استناد به مدل پيشنهادي محققان كه شكل بومي‌شده نظريه‌هاي نوول اسميت، تري لاول و جُرج هواكو در پيدايي موج‌هاي نو در سينما است، به چگونگي تكوين «فيلم به زبان كردي» بر بستر سينماي روشنفكري ايران پرداخته مي‌شود و سرانجام، شاخص‌ترين عناصر متمايزكننده اين جريان از سينماي روشنفكري ايران تحليل مي‌گردد. اين مطالعه نشان مي‌دهد كه در نيمه دوم دهه هفتاد شمسي و فراهم شدن شرايط مناسب ساختاري براي تشكيل جنبش‌هاي سينمايي نوظهور، ابتدا «سينماي قومي ايران» و سپس جنبش ساخت فيلم به زبان كردي شكل گرفت كه بعدها فيلم‌سازان اين جنبش با برجسته‌سازي مشخصه‌هاي سبكي جديد در فيلم‌هايشان و نيز روي آوردن به توليد مشترك فيلم با منطقه كردستان عراق و همسويي با جريان‌هاي مشابه در اروپا و تركيه، توانستند ضمن حفظ مشتركاتي با سينماي ايران خود را از آن متمايز سازند و شرايط لازم براي ايجاد موج نوي «سينماي كرد» را پديدآورند.