تحليل گفتمان بازنمايي ايدز در سينماي ايران مطالعه موردي فيلم «پابرهنه در بهشت»

در اين مقاله به تحليل گفتمان بازنمايي ايدز در فيلم «پابرهنه در بهشت» ساخته بهرام توكلي در سال 1384 پرداخته‌ايم. با استفاده از روش و نظريه «گفتمان» لاكلا و موفه دو گفتمان رقيب با دال‌هاي مركزي «بيمار به عنوان گناهكار» در رويكرد پزشكي زيستي و «بيمار به عنوان انسان» در رويكرد پزشكي زيستي رواني اجتماعي شناسايي شدند. همچنين با مفهوم «اختراع ايدز» ِ سيندي پاتون نفوذ قدرت بر حقوق مدني اين بيماران را نشان داديم و با تكيه به مفهوم «داغ ننگ» از گافمن مكانيسم طرد اجتماعي اين بيماران را در گفتمان گناه تحليل كرديم. مشاهده اين تقابل‌هاي معنايي خبر از پر منازعه بودن عرصه سلامت دارد و نشان مي‌دهد بسياري از تقابل‌هاي گفتماني در موضع گيري نسبت به يك بيماري تبلور مي‌يابد. در نهايت هر چند گفتمان گناه در اين فيلم به چالش كشيده مي‌شود اما گفتمان جريان اصلي است.