بازخواني انتقادي تاريخ (گفتمانكاوي تاريخ‌نگاري كردستان)

تاريخ‌نگاري يكي از سازوكارهاي معنابخشي به هويت‌هاي فرهنگي معاصر، از طريق حافظه جمعي، روايت، فانتزي (خيالپردازي) و اسطوره است. يكي از حوزه‌هايي كه به بازانديشي انتقادي تاريخ پرداخته و آن‌ را در رابطه با قدرت و نظام‌هاي سلطه مجدداً صورت‌بندي كرده، نظريه پسااستعماري است. اين نوشتار تلاشي براي بازخواني تاريخ كردستان، جنبه‌هاي روايي و صورت‌بندي‌هاي گفتماني آن، از اين منظر انتقادي است. در اين جستار با روش و نظريه گفتمان به بررسي آثار و متون تاريخي نويسندگان كُرد و غيركرد درباره كردستان پرداخته‌ شده است. نتيجه‌ي كلي اين مطالعه‌ آن است كه گفتمان استعماري و گفتمان ملي‌گرايي، چارچوب‌هاي اصلي اين تاريخ‌نگاري بوده و در آنها، روايت‌هاي اروپامدار و غايت‌انگار ناسيوناليستي، برسازنده اصلي فرم روايي اين تاريخ هستند. ويژگي اصلي اين فرم روايت و اين رويكرد تاريخ‌نگاري فقدان اشكال تاريخ‌نويسي فرودستان و صداي آنهاست.