بررسي ضريب وابستگي شاخص‌هاي ساختاري بازار در صنايع كارخانه ايران بر مبناي توابع مفصل شرطي

در اين تحقيق ابتدا شاخص‌هاي بازاري 140 صنعت با كد‌هاي چهار رقمي ISIC در طي سال‌هاي 1377-1389 محاسبه شده و سپس ضرايب ساختار وابستگي بين شاخص‌هاي بازاري براي سال 1389، با استفاده توابع وين كاپيولاي شرطي برآورد شده است. با توجه به اندازه متغيرهاي ساختاري در صنايع بزرگ ايران مي‌توان نتيجه گرفت كه اين صنايع 60.7 درصد از فروش بخش صنعت را به خود اختصاص داده‌اند و موانع ورود در اين دسته از صنايع مرتفع بوده و تمركز آن بالا است؛ اما بنگاه‌هاي اين صنايع از صرفه‌هاي مقياس چندان بهره‌مند نيستند. نتايج برآورد اندازه وابستگي بين شاخص‌هاي بازاري كه با تاو كندل (τ) سنجيده شده، نشان مي‌دهد كه، بيشترين وابستگي بين شاخص هرفيندال هيرشمن (HHI) با شاخص تمركز چهار بنگاه برتر بر مبناي متغير فروش (CR4R) است و نوع وابستگي بين آن‌ها تنها در كران بالاي توزيع متغيرها بوده و نامتقارن و معكوس است. شاخص لرنر هال – راجر (pcmg) از ديگر شاخص‌هاي بازار مستقل بوده و با هيچ‌يك از آن‌ها وابستگي ندارد. شاخص تمركز چهار بنگاه برتر بر مبناي متغير اشتغال با شاخص صرفه‌هاي مقياس با رويكرد فلورنس و با شاخص شدت مانع ورود و شاخص تمركز چهار بنگاه برتر بر مبناي متغير ارزش افزوده، وابستگي معني‌دار دارد.