تبيين الگوي مفهومي در فرايند سازگاري با خانواده همسر

هدف اين پژوهش، ارائه الگويي مفهومي در زمينه عوامل و بسترهاي شكل‌دهنده عدم سازگاري زنان با خانواده همسر و شرايط و متغيرهاي واسطه‌اي ايجاد اين عدم سازگاري و راهبردهاي افراد براي مديريت اين روابط و افزايش سازگاري است. پژوهش مبتني بر رويكرد كيفي و روش نظريه مبنايي انجام شد و اطلاعات مورد نياز براي پژوهش از طريق نمونه‌گيري نظري و در هر مرحله با توجه به تحليل داده‌هاي پيشين از بين هفده نفر از زنان متأهلي كه حداقل يك سال تجربه ارتباط و زندگي نزديك با خانواده همسرشان داشتند، گردآوري شد. پس از تجزيه و تحليل مصاحبه‌ها، دو طبقه نظري عوامل زمينه‌ساز شكل‌گيري فرايند عدم سازگاري با خانواده همسر (ذيل سه شناسه محوري چگونگي شناخت، اسناددهي و پردازش اطلاعات توسط فرد ، چگونگي ارتباط‌هاي بين فردي زوج با خانواده گسترده و چگونگي ارتباط‌هاي بين فردي زوج با زوج ) و هم‌چنين راهبردهاي مقابله‌اي در جهت سازگاري با خانواده همسر (ذيل چهار شناسه محوري راهبردهاي مقابله‌اي شناختي ، راهبردهاي مقابله‌اي ارتباطي ، راهبردهاي مقابله‌اي ساختاري و راهبردهاي مقابله‌اي ديني ) صورت‌بندي شد. يافته‌ها در بررسي و ارزيابي ابعاد و عوامل بسترساز ناسازگاريها با خانواده همسر بيانگر وجود ارتباطات چندگانه و به هم پيچيده‌اي از موضوعات مختلف فردي و بين فردي است كه همين امر لزوم توجه زوج درمانگران و مشاوران را به اهميت اين مسائل در درمان ناسازگاريهاي زوجي با خانواده همسر مي‌رساند.