اثربخشي زوج درماني مبتني بر فراهيجان بر سازگاري و دلزدگي زناشويي در همسران داراي تعارض

اين پژوهش با هدف بررسي تأثير زوج‌درماني مبتني بر فراهيجان بر سازگاري و دلزدگي زناشويي در همسران داراي تعارض زناشويي انجام گرفت. اين پژوهش از نوع مطالعات آزمايشي با طرح پيش‌آزمون ـ پس‌آزمون و گروه كنترل بود. جامعه آماري پژوهش شامل تمام زوجين مراجعه‌كننده به مراكز مشاوره سطح شهر تبريز، دادگاه خانواده و شوراي حل اختلاف دادگستري شهر تبريز در طول پاييز سال 95 بود. براي انتخاب نمونه پژوهش از بين تمامي زوجين واجد شرايط ورود به مطالعه 16 زوج (32 نفر) به صورت تصادفي ساده انتخاب شدند و پس از جايگزيني در گروه آزمايش و گروه كنترل مورد مطالعه قرار گرفتند. سپس زوج‌درماني مبتني بر فراهيجان طي هشت جلسه 90 دقيقه‌اي براي گروه آزمايش اجرا شد. تجزيه و تحليل داده‌ها با استفاده از آزمون تحليل كوواريانس چند متغيري در برنامه SPSS انجام گرفت. نتايج نشان داد كه زوج‌درماني مبتني بر فراهيجان (رويكرد گاتمن) به تفاوت معني‌دار بين گروه‌هاي آزمايش و كنترل در متغير سازگاري و مؤلفه‌هاي دلزدگي زناشويي شامل خستگي جسمي، از پا افتادن عاطفي و از پا افتادن رواني منجر شده است. با توجه به نتايج، درمان مبتني بر فراهيجان با افزايش سطوح چرخه تعامل مثبت، جايگزين ساختن پيوندجويي به‌جاي خصومت و رفتارهاي اجباري و جايگزيني رفتارهاي تخريبگر با رفتارهاي سازنده به افزايش سازگاري زناشويي و با كاهش دامنه رفتارهاي تخريبگر همچون انتقاد، تحقير و حالت تدافعي در همسران داراي تعارض زناشويي به كاهش دلزدگي زناشويي در آنان منجر مي شود.