اثربخشي آموزش مفاهيم اخلاق در خانواده به شيوه قصّه‌گويي بر اساس قصّه‌هاي ديني و قرآني بر هوش اخلاقي و هوش هيجاني دختران نوجوان

پژوهش با هدف بررسي اثربخشي آموزش مفاهيم اخلاق در خانواده به شيوه قصّه‌گويي بر اساس قصّه‌هاي ديني و قرآني بر هوش اخلاقي و هوش هيجاني دختران نوجوان انجام شد. اين پژوهش مطالعه‌اي نيمه آزمايشي از نوع پيش‌آزمون ـ پس‌آزمون با گروه كنترل بود. جامعه آماري آن را تمام دانش‌آموزان دختر دوره دوم متوسطه استان كرمان در سال تحصيلي 95 ـ 1394 تشكيل مي‌دادند. 42 نفر از اين دانش‌آموزان با روش نمونه‎گيري هدفمند انتخاب، و به‌صورت تصادفي در دو گروه‎ آزمايش و كنترل جايگزين شدند (هرگروه 21 نفر). ابزار گردآوري داده‌ها شامل پرسشنامه هوش اخلاقي لنيك و كيل و پرسشنامه هوش هيجاني شات و همكاران بود. برنامه مداخله‌اي شامل نه جلسه آموزش مفاهيم اخلاق در خانواده به شيوه قصّه‌گويي بود كه به شركت كنندگان گروه آزمايش ارائه شد و شركت كنندگان گروه كنترل هيچ مداخله‌اي دريافت نكردند. هر دو گروه شركت كنندگان يك بار قبل و يك بار بعد از اجراي برنامه مداخله‌اي به پرسشنامه ها پاسخ دادند. در نهايت، داده‌ها با استفاده از تحليل كواريانس چند متغيري (مانكوا) مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت. نتايج نشان داد كه ميانگين نمره‌هاي پس آزمون شركت كنندگان گروه آزمايش نسبت به گروه كنترل در هوش اخلاقي و هوش هيجاني به‌طور معني‌داري بيشتر شده است؛ به‌عبارت ديگر، آموزش مفاهيم اخلاق در خانواده به شيوه قصّه‌گويي بر اساس قصه‌هاي ديني و قرآني در گروه آزمايش به افزايش هوش اخلاقي و هوش هيجاني منجر شده است.