‌پهنه‌بندي‌خطر ‌وقوع‌ زمين‌لغزش ‌با ‌استفاده ‌از‌‌ مدل LNRF (منطقه مورد مطالعه: حوضه آبريز قمرود- اليگودرز)

شناخت نواحي داراي پتانسيل لغزش و پهنه‌بندي آنها يكي از گام‌هاي اساسي در مديريت مخاطرات محيطي و كاهش خسارت‌هاي ناشي از اين پديده محسوب مي‌شود، چرا كه ايـن پديـده موجـب هزينه‌هاي مالي و جاني، تخريب خاك و اراضي و افزايش توليد رسوب در خروجي حوضه مي‌شود. در اين پژوهش جهت نيل به پهنه‌بنـدي خطـر زمـين‌لغزش در حوضه آبريز قمرود اليگودرز و تشخيص عوامل مؤثر در زمين‌لغزش از مدل LNRF و تكنيك GIS استفاده شده است. به اين منظور لايه‌هاي مؤثر در زمين‌لغزش شامل: كاربري اراضي، ليتولوژي، بارندگي، شيب، جهت شيب، فاصله از گسل، فاصله از رودخانه، شاخص حمل رسوب آبراهه و شاخص رطوبت توپوگرافي تهيه و رقومي شدند. سپس از قطع دادن متغيرهاي مستقل و وابسته، ميزان زمين‌لغزش در هر طبقه از معيارها محاسبه گرديد. سپس براساس روابط موجود در مدل LNRF وزن‌دهي هر يك از طبقات صورت گرفت. نتايج نشان مي‌دهد كه بيشترين سطح لغزش در سازندهاي در بردارنده‌ واحدهاي مارن گچي و ماسه‌اي، شيل كربناته با ميان لايه‌هايي از ماسه‌سنگ، شيل توفي و توف‌ سبز و در طبقات شيب 205 درصد و در جهت شمالي به وقوع پيوسته است. از طرف ديگر طبقات كاربري مرتع و كشاورزي، طبقات فاصله از آبراهۀ 6000 متر و بارش 300266 ميلي‌متر بيشترين ناپايداري‌ها را به خود اختصاص داده‌ است. همچنين طبقات 10-7.5 شاخص رطوبت توپوگرافي و طبقات بيشتر از 12 شاخص حمل رسوب آبراهه بيشترين حساسيت به زمين‌لغزش را نشان داده‌اند. همچنين در اين منطقه ميزان وقوع لغزش با فاصله از گسل‌ها رابطه مستقيم داشته است و نشان‌دهنده عدم تأثير اين گسل‌ها در وقوع لغزش در منطقه بوده است. انتظار مي‌رود كه بر پايه اين نتايج، بهترين برنامه‌ريزي براي حوضه آبريز قمرود اليگودرز به ويژه در راستاي احداث سازه‌هايي نظير راه‌هاي ارتباطي، ساخت و ساز‌هاي مسكوني و تأسيسات به منظور كاهش هزينه‌هاي محيط‌زيستي و اقتصادي صورت پذيرد.