تخصيص كتاب به سنّت

تبيين كتاب الهي، يكي از رسالت‌هاي عمده‌اي است كه سنّت در قبال قرآن عهده‌دار است؛ ولي در مورد تخصيص كتاب به سنّت، اختلاف بسيار است. تخصيص كتاب به سنّت قطعي، مورد وفاق همه انديشمندان خاصه و جمهور عامه است؛ ولي در مورد تخصيص كتاب به خبر واحد، نظرها گوناگون است. برخي ازآنجاكه دليل خاص را بيانگر و مفسر عام مي‌انگارند، ارائه مقصود را در دو مرحله از كلام، در قالب دو گزاره عام و خاص، امري كاملاً عرفي و قابل‌پذيرش مي‌دانند؛ ولي برخي اين امر را با توجه به جايگاه قرآن و قطعي‌بودن آن، موجه نمي‌انگارند و بر اين باورند كه دليلي بر شمول ادله حجيت خبر واحد نسبت به خبر واحدي كه در قبال دليل قطعي قرار گيرد، وجود ندارد. در اين مقال بر آنيم به‌تفصيل، دلايل اين دو ديدگاه عمده را بررسي كنيم.