ازدواج فرزندپذير با فرزندخوانده» با نگاهي به قرآن كريم

درباره وضعيت حقوقي ازدواج فرزندپذير با فرزندخوانده، چند ديدگاه مطرح است؛ ديدگاهي فرزندخواندگي عصر حاضر را نهاد حقوقي جديدي مي‌داند كه در صدر اسلام سابقه نداشته است و ادله نقلي درمورد آن وجود ندارد؛ ازاين‌رو با تمسك به بناي عقلا، حكم اولي ازدواج فرزندپذير با فرزندخوانده را حرمت مي‌داند. ديگري با استدلال به آياتي از قرآن كريم و تفسير غيرصحيح از آن، فرزندخوانده را همچون فرزند بيولوژيك و يكي از محارم دانسته، چنين ازدواجي را به حكم اولي حرام دانسته است، ولي برخي فقيهان معاصر، به‌دنبال ايجاد تغيير در وضعيت جامعه و مكلفان و پديدآمدن مصلحت و نيز درجهت دفع مفسده، حكم ثانوي چنين ازدواجي را حرمت دانسته‌اند. ديدگاه فقيهان شوراي نگهبان به‌عنوان جزئي از بدنه حكومت، به ممنوعيت ازدواج فرزندپذير با فرزندخوانده ـ مشروط به يك تبصره ـ تعلق گرفته است، ولي بنا بر نظر اكثر فقيهان، چنين ازدواجي مشروعيت دارد. مقاله حاضر پس از بيان هريك از ديدگاه‌هاي مذكور و بررسي استدلال‌هاي موجود، به نقد آنها پرداخته است و درنهايت ازنظر غالب فقيهان دفاع كرده است و آن را موافق با منطوق آيه‌هاي قرآن كريم مي‌داند. همچنين وضع ممنوعيت مشروط ازسوي حاكميت را خلاف آيه‌هاي قرآن كريم دانسته، فاقد ثمره قابل توجه مي‌داند.