بررسي رابطه بين برنامه‌ريزي توسعه محله‌اي و كيفيت زندگي در شهر مهريز

هر كشوري براي رسيدن به توسعه بايد براي ارتقاي زندگي ساكنانش برنامه‌ريزي نمايد. يكي از زمينه‌هايي كه مي‌توان در برنامه‌ريزي‌ها به آن توجه نمود محلات است. هدف پژوهش حاضر بررسي رابطه‌­ي برنامه‌ريزي توسعه محله ­اي و كيفيت زندگي در بين شهروندان است كه براي رسيدن به اهداف پژوهش از تلفيق نظريه­ ي كنش متقابل نمادين و كاركردگرايي ساختاري استفاده شده است. روش مورد استفاده در اين تحقيق از نوع پيمايشي است، داده‌ها با ابزار پرسشنامه و با استفاده از شيوه ­ي نمونه‌گيري خوشه‌اي چندمرحله‌اي از 385 نفر از شهروندان ساكن در شهر مهريز گردآوري ‌شده است. اعتبار ابزار به روش اعتبار محتوا و براي سنجش پايايي از ضريب آلفاي كرونباخ استفاده شد. داده‌ها به كمك نرم‌افزارهاي SPSS و AMOS تحليل شدند. يافته‌هاي تحقيق گوياي آن است كه بين ميزان برنامه‌ريزي توسعه­ ي محله‌اي و كيفيت زندگي و ابعاد آن رابطه­ ي مستقيم و معنا‌داري وجود داشت. مدل معادله­ ي ساختاري نشان داد متغير برنامه‌ريزي توسعه ­­ي محله‌اي 24 درصد از واريانس متغير كيفيت زندگي را تبيين مي­كند و شاخص‌هاي برازش نيز نشانگر مطلوبيت مدل بود.

فاقد چكيده مي باشد