تعيين تاب‌آوري و پايداري واحدهاي صنعتي گاوشيري شهرستان مشهد و حومه

استفاده بيش از حد از منابع طبيعي، تأثيرات نامطلوب فرآيند توليد بر محيط‌زيست و افزايش نگراني در اين زمينه، دليل اصلي توجه به پايداري است. بنابراين، اقدام به ايجاد پايداري در فرآيند توليد براي اطمينان از تاب‌آوري و پايداري، امري ضروري است. هدف از اين مقاله، دستيابي به يك استراتژي مناسب براي توليد بهينه با حداكثر تاب‌آوري و پايداري در واحدهاي صنعتي پرورش گاو شيري است. از اين‌رو، در اين پژوهش، شاخص تاب‌آوري و پايداري از طريق ادغام شاخص‌هاي زيست‌محيطي، اقتصادي، اجتماعي، تكنولوژيكي و سياستي، و با استفاده از برنامه‌ريزي رياضي غيرخطي، طراحي و مدل‌سازي گرديد. شاخص پيشنهادي در واحدهاي صنعتي پرورش گاوشيري استان خراسان رضوي (شهرستان مشهد و حومه) در سال 1395 مورد مطالعه و ارزيابي قرار گرفت. نتايج حاصل از الگوريتم ژنتيك هوشمند نشان داد كه مدل پيشنهاد شده مي‌تواند تاب‌آوري و پايداري توليد در واحدهاي پرورش گاو شيري را بهبود و سبب كاهش روند تخريب محيط‌زيست ناشي از توليد گردد. هم‌چنين، شاخص تاب‌آوري و پايداري به ميزان 0.5 درصد و شاخص سودآوري حدود 0.23 درصد، افزايش، و انتشار گازهاي گلخانه‌اي و شدت انرژي به‌ترتيب 0.09 درصد و 0.02 درصد، كاهش يافتند. مدل ارائه شده مي‌تواند در زمينه‌هاي مختلف به‌منظور بهبود قابليت تاب‌آوري و پايداري واحدهاي صنعتي پرورش گاو شيري و ساير سيستم‌هاي توليد استفاده شود. هم‌چنين، پيشنهاد مي‌شود فاكتورهايي چون ميزان توليد شير و هزينه تمام شده يك ليتر شير، به مدل پيشنهادي اضافه، تا امكان مديريت همزمان عوامل اثرگذار بر تاب‌آوري و پايداري واحد توليدي براي مدير واحد (دامدار) فراهم گردد.