پهنه‌بندي خطر وقوع زمين‌لغزش با استفاده از روش‌هاي نسبت فراواني، آنتروپي و روش تصميم‌گيري تاپسيس (مطالعه موردي: حوزه فهليان، فارس)

شناسايي مناطق مستعد وقوع زمين‌لغزش از طريق پهنه‌بندي خطر با مدل‌هاي مناسب، يكي از اقدامات اوليه در كاهش خسارات احتمالي و مديريت خطر در حوزه‌هاي آبخيز كشور محسوب مي‌شود. در اين تحقيق، 13 عامل شامل؛ ارتفاع، شيب، جهت شيب، بارندگي، انحناي سطح، انحناي آبراهه، شاخص توان آبراهه، شاخص رطوبت توپوگرافي (TWI)، شاخص توان آبراهه (SPI)، فاصله از رودخانه، فاصله از جاده، فاصله از گسل، سنگ‌شناسي و كاربري اراضي به‌عنوان عوامل مؤثر در وقوع زمين‌لغزش‌هاي منطقه تشخيص داده شدند. نقشه پراكنش زمين‌لغزش حوزه آبخيز با استفاده تصاوير ماهواره‌اي لندست 2017 و مطالعات ميداني (سال 1396) تهيه گرديد. سپس پهنه‌بندي خطر زمين‌لغزش با استفاده از روش‌هاي نسبت فراواني، آنتروپي و تاپسيس صورت گرفت. جهت ارزيابي نتايج از منحني تشخيص عملكرد نسبي (ROC) استفاده شد. سطح زير منحني (AUC) به‌دست‌آمده از منحني تشخيص عملكرد نسبي، نشان‌دهندۀ دقت 84، 87.7 و 91 درصد به ترتيب براي مدل‌هاي آنتروپي، نسبت فراواني و مدل تاپسيس است. نتايج به‌دست‌آمده نشان‌دهنده دقت بالاي مدل‌هاي آماري در مقايسه با مدل‌هاي تصميم‌گيري و مبتني بر كارشناسي است. نتايج اين مطالعه مي‌تواند به‌منظور مديريت مناطق آسيب‌پذير و كاهش خسارات آن استفاده گردد.