كاربرد فرآيند تحليل شبكه اي در احياي ديم زارهاي كم بازده و رهاشده با مرتع كاري (مطالعه موردي: حوزه آبخيز بالخلي چاي اردبيل)

در اين مطالعه براي مشخص نمودن مهم‌ترين عوامل مؤثر در مكانيابي اراضي ديم مستعد احياء و تعيين مكان هاي داراي اولويت مرتع كاري، شرايط اكولوژيكي در پنج معيار اقليمي، توپوگرافي، ژئومورفولوژي، خاك‌شناسي و كاربري اراضي و هركدام با سطوح زيرمعيار تعريف شده، مورد بررسي قرار گرفت. سپس پرسشنامه اي طراحي و توسط 10 نفر از كارشناسان متخصص تكميل و به معيارها و زيرمعيارهاي مربوطه امتياز داده شد. نتايج محاسبه وزن معيارها نشان داد كه از عوامل اصلي اثرگذار در مكانيابي ديم‌زارهاي مستعد احيا، بيشترين تأثير را توپوگرافي و اقليم به ترتيب با وزن 0.43 و 0.26 داشته اند و پس‌ازآن عوامل خاكشناسي و كاربري اراضي داراي اولويت هاي بعدي مي‌باشند. عامل ژئومورفولوژي نيز با وزن 0.06 كمترين اثر را داشته است. پس از آماده سازي نقشه هاي پايه، اين لايه ها و وزن هاي مدل فرآيند تحليل شبكه اي در سيستم اطلاعات جغرافيايي با همديگر تركيب‌شده و نقشه پتانسيل احياي ديم‌زارهاي حوزه در پنج كلاس به دست آمد. نتايج نشان داد كه 19165 هكتار از سطح ديم‌زارهاي كم بازده و رهاشده معادل 32.35 درصد، داراي استعداد يا پتانسيل خيلي زياد براي احيا مي باشند. كمترين سطح اراضي برابر با 3445 هكتار و 5.81 درصد داراي پتانسيل خيلي كم مي باشند. به طوركلي باتوجه به نتايج 75.54 درصد از اين اراضي پتانسيل احياي متوسط به بالا دارند و اين درصد نشان دهنده توان بالاي منطقه براي مرتع كاري و احياي اراضي ديم كم بازده و رهاشده است. لذا مي توان از اين روش در تعيين مناسب ترين اراضي ديم‌ مستعد احيا و علوفه كاري و بازگشت اين اراضي به مرتع استفاده نمود تا موفقيت پروژه هاي تبديل ديم‌زار بيشتر گردد.