اثرات توسعه گردشگري در روستاهاي بخش مركزي شهرستان بوير احمد

پژوهش حاضر با هدف بررسي اثرات توسعه گردشگري در روستاهاي بخش مركزي شهرستان بوير احمد انجام شده است. جامعه آماري تحقيق شامل 1180 خانوار روستايي از دو گروه روستاهاي غيرگردشگرپذير و گردشگرپذير بوده است كه با توجه به جدول نمونه­گيري كرجسي و مورگان 298 خانوار روستايي به عنوان نمونه تعيين شد. نمونه­ها با روش نمونه­گيري تصادفي طبقه‌اي با انتساب متناسب انتخاب شدند. ابزار جمع‌آوري داده‌ها پرسشنامه محقق ساخته بود كه روايي آن توسط متخصصان و پايايي آن با محاسبه آلفاي كرونباخ تأييد شد. نتايج مقايسه وضعيت پنج سال پيش (قبل از رونق گردشگري) دو گروه روستاها نشان داد در مؤلفه­هاي سرمايه اجتماعي، توجه به آداب و رسوم محلي، تمايل به زندگي در روستا، اشتغال و آگاهي زيست محيطي بين دو گروه روستاهاي غيرگردشگرپذير و گردشگرپذير تفاوت معني‌داري وجود دارد، به‌طوري‌كه در روستاهاي گردشگر پذير اين مؤلفه­ها از ميانگين بالاتري برخوردار بوده است. هم‌چنين نتايج مقايسه وضعيت فعلي دو گروه روستاها نشان داد تنها در مؤلفه‌هاي تخلف‌هاي اجتماعي و آگاهي زيست محيطي بين دو گروه روستاهاي غيرگردشگرپذير و گردشگرپذير تفاوت معني‌داري وجود دارد، به‌طوري‌كه رونق گردشگري، از لحاظ اجتماعي اثر منفي داشته و منجر به افزايش تخلف اجتماعي شده است و از لحاظ زيست محيطي تأثير مثبت داشته و منجر به افزايش آگاهي زيست محيطي خانوارهاي روستايي شده است. افزون بر آن، گردشگري از لحاظ اقتصادي و زيرساختي هيچ‌گونه اثر قابل ملاحظه‌اي در منطقه نداشته است.