تاثير مديريت‌ آبياري بر ميزان سرب در دسترس در خاك و تجمع آن در اندام هوايي برنج

سرب يكي از آلاينده‌هاي محيط زيست است كه به علت خواص سمي و تجمع پذيري و هم‌چنين ماندگاري طولاني، عوارض زيادي بر سلامتي انسان دارد. در اين پژوهش تاثير چهار ‌مديريت مختلف آبياري در كشت برنج شامل غرقاب كامل، كنترل سطح ايستابي در 20 و 36 سانتي‌متري زير سطح خاك و آبياري تناوبي بر ميزان سرب در دسترس خاك و جذب شده در اندام هوايي گياه برنج مورد مطالعه قرار گرفت. آزمايش‌ در قالب طرح كاملا تصادفي با سه تكرار در دانشگاه شهركرد انجام شد. نتايج نشان داد نحوه‌ مديريت سطح ايستابي بر ميزان سرب در دسترس و جذب شده در اندام هوايي گياه برنج تاثير معني‌داري دارد و رطوبت ناحيه‌ توسعه ريشه، در جذب و انتقال اين عنصر از خاك به اندام گياه نقش بيشتري ايفا مي‌كند. كاربرد مديريت آبياري تناوبي (آبياري متناوب به صورت استغراق كامل خاك و قطع آبياري تا مصرف آب توسط گياه و رسيدن سطح ايستابي تا 4سانتي‌متري زير سطح خاك)، كنترل سطح ايستابي در 20 سانتي‌متري زير سطح خاك (50 درصد استغراق كامل خاك) و كنترل سطح ايستابي در 36 سانتي‌متري زير سطح خاك (10 درصد استغراق كامل خاك) به‌ترتيب موجب كاهش 78/8، 53/21 و 09/40 درصد در ميزان سرب در دسترس در خاك، كاهش 71/26، 82/35 و 01/52 درصد در ميزان سرب جذب شده در ساقه و برگ و كاهش 80/15، 19/44 و 28/49 درصد در ميزان سرب جذب شده در دانه گرديد.