بررسي اثر شوري آب بر عملكرد ماده خشك كُنار موريتاني با تعيين تابع توليد شوري (مطالعه موردي: اهواز)

استفاده از آب‌هاي شور به‌منزله منبع تأمين آب يكي از راهبردهاي مهم در بخش كشاورزي است. اين تحقيق در قالب طرح آماري بلوك‌هاي كامل تصادفي با چهار تيمار شوري آب آبياري معادل 0.3، 3، 6 و 9 دسي‌زيمنس بر متر و سه تكرار روي نهال‌هاي كُنار گونه موريتاني انجام شد. نتايج نشان داد كه شوري آب آبياري اثر معنا‌داري بر تعداد برگ، كلروفيل برگ، قطر ساقه و ماده تر و خشك اندام هوايي و مقدار نسبي آب اندام هوايي داشت. با افزايش شوري آب آبياري از 6 به 9 دسي‌زيمنس بر متر، تعداد برگ و ماده تر و خشك و مقدار نسبي آب اندام هوايي كاهش معنا‌داري يافت، به‌طوري كه صفات مذكور به‌ترتيب 36.1، 38.6، 23.3 و 23.9 درصد كمتر شد. اختلاف صفات رويشي بين آب‌هاي آبياري 3 و 6 دسي‌زيمنس بر متر معنا‌دار نبود. توابع توليد شوري به‌صورت معادلات خطي، درجه دوم، درجه سوم، لگاريتمي و نمايي برآورد شد. مقايسه معادلات تابع توليد شوري براي نهال‌هاي كُنار موريتاني نشان داد كه تمام معادلات به‌جز معادله نمايي، ميزان ماده خشك اندام هوايي را بيش از ميزان واقعي برآورد مي‌كند و معادله درجه سوم بيشترين دقت برازش را دارد.