تاثير روش هاي نوين آبياري بر عملكرد و اجزاي عملكرد گياه برنج (رقم شيرودي)

جهت ارزيابي كشت نشائي در فارو و مديريت‌هاي مختلف كم‌آبياري بر عملكرد و اجزاي عملكرد برنج رقم شيرودي، تحقيقي در مؤسسه تحقيقات برنج كشور در آمل اجرا شد. تحقيق در سال زراعي 1392، به‌صورت بلوك‌هاي كامل تصادفي، شامل پنج تيمار آبياري و سه تكرار انجام شد. تيمارها آبياري شامل T1(آبياري دائم در كل دوره رشد)، T2(آبياري يك روز پس از ناپديد شدن آب از سطح خاك)، T3(آبياري سه روز پس از ناپديد شدن آب)، T4(آبياري چهار روز پس از ناپديد شدن آب) و T5(اشباع دائم خاك در كل دوره رشد) بود. نتايج نشان داد مديريت‌هاي مختلف آبياري، از نظر طول خوشه، تعداد دانه پوك و عملكرد شلتوك تفاوت معنادار داشت، اما از نظر تعداد دانه پر تفاوت معناداري نداشت. مديريت آبياري T5 (با عملكردي برابر با5850 كيلوگرم در هكتار) تفاوت معناداري با مديريت آبياري T1 (با عملكرد 5975 كيلوگرم در هكتار) نداشت. بيشترين عملكرد محصول (5975 كيلوگرم در هكتار) مربوط به تيمار T1 و كمترين آن 4268.33 كيلوگرم در هكتار (28 درصد كاهش) مربوط به مديريت T4 بود. بنابراين، آبياري اشباع دائم بهترين نتيجه را در آبياري برنج دارا بود و مديريت‌هاي آبياري T2، T3 و T4 به‌ترتيب در رتبه‌هاي بعدي قرارداشت.