امكان‌سنجي استفاده از آب درياي خزر جهت آبياري گياه تره ايراني (Allium persicum L.)

افزايش روزافزون جمعيت هم‌گام با معضل بحران جهاني منابع آب شيرين، استفاده از منابع آب نامتعارف در بخش كشاورزي را ضروري مي‌سازد، به‌ويژه در مناطق خشك و نيمه‌خشك كه بزرگ‌ترين مصرف‌كنندگان آب شيرين محسوب مي‌شوند. به‌منظور بررسي اثر آبياري با روش تلفيق آب درياي خزر و آب شيرين بر عملكرد و اجزاي عملكرد گياه تره ايراني، آزمايشي در قالب طرحي كاملاً تصادفي با چهار تيمار (اختلاط آب درياي خزر با آب شهري، آبياري يك در ميان با آب دريا و آب شهري، آبياري نيم در ميان آب دريا و آب شهري، آب شهري) تحت شرايط گلخانه‌اي در دانشگاه علوم كشاورزي و منابع طبيعي گرگان در سه تكرار در سال 94-1393 اجرا شد. نتايج نشان داد كه رژيم‌هاي آبياري بر صفات كلروفيل، وزن تر اندام هوايي، ارتفاع بوته، تعداد برگ در بوته، وزن تر و خشك ريشه در سطح 1 درصد و بر وزن خشك اندام هوايي و طول ريشه در سطح 5 درصد معنا‌دار بود. تيمار متناوب نيم در ميان، متناوب يك در ميان و اختلاط آب شور دريا به كاهش 12.1، 24.9 و 33.7 درصدي عملكرد انجاميد. تيمار آبياري نيم در ميان به‌دليل اعمال شوري خـاك كمتـر و امكان دستيابي بيشتر به آب معمولي در لايه سطحي، بهتـرين عملكرد را در مقايسه با تيمارهاي شوري مورد بررسي داشت.