اثر رژيم‌هاي تلفيقي آب دريا و آب شهري بر ويژگي‌هاي بيوشيميايي و بهره‌وري مصرف آب گياه شويد (Anethum graveolens L)

هدف اين تحقيق، بررسي روش تلفيق آب دريا و شهري و تأثير هر رژيم بر ويژگي‌هاي بيوشيميايي و بهره‌وري مصرف آب گياه دارويي شويد بود. آزمايش در قالب طرحي كاملاً تصادفي با سه تكرار بر پايه كشت گلداني در گلخانه تحقيقاتي گروه مهندسي آب دانشگاه علوم كشاورزي و منابع طبيعي گرگان اجرا شد. براي اين منظور، تلفيق آب دريا و آب شهري در پنج سطح (شاهد، اختلاط، يك‌سوم، نيم در ميان و يك در ميان آب دريا و آب شهري) استفاده شد. نتايج تجزيه واريانس نشان داد كه رژيم‌هاي آبياري بر صفات كلروفيل كل و كلر برگ در سطح 1 درصد معنا‌دار است، ولي بر سديم، پتاسيم و نسبت سديم به پتاسيم برگ و بهره‌وري مصرف آب در سطح 5 درصد معنا‌دار بود. نتايج نشان داد كه با افزايش شوري آب آبياري، مقدار كلروفيل كل، پتاسيم برگ و بهره‌وري مصرف آب كاهش يافت، ولي مقادير كلر و سديم افزايش يافت كه باعث مسموميت يوني، به‌ويژه در سطوح بالاي شوري، شد. نتايج نشان داد كه در ميان پنج رژيم اعمالي، رژيم آبياري يك‌سوم در ميان آب دريا و آب معمولي از نظر كلروفيل كل، پتاسيم برگ و بهره‌وري مصرف آب بيشترين ميزان را پس از تيمار شاهد داشته است. تيمار يك‌سوم در ميان، نيم در ميان، يك در ميان و اختلاط آب شور دريا و آب شهري منجر به كاهش 27.6، 50.4، 59.1 و 68.1 درصدي بهره‌وري مصرف آب شد.