كاربرد رهيافت احتمال پذيرش در تعيين تراكم بهينه ايستگاه‌هاي باران‌سنجي استان خراسان جنوبي

تخمين مقدار بارندگي به عنوان يك مؤلفه كليدي در مطالعات كشاورزي و بيلان آب نيازمند يك شبكه باران‌سنجي با تراكم بهينه مي‌باشد. روش‌هاي مختلفي مبتني بر زمين آمار براي بهينه‌سازي شبكه ايستگاه هاي باران‌سنجي تاكنون ارائه شده‌اند كه اكثراً داراي نقاط ضعف مي‌باشند. هدف از اين تحقيق كاربست يك روش نوين توسعه يافته بر پايه مفهوم احتمال پذيرش در زمين آمار، جهت طراحي بهينه شبكه باران‌سنجي استان خراسان جنوبي با كمترين خطا مي‌باشد. پس از آزمون همگني شبكه فعلي متشكل از 63 ايستگاه منطقه به روش گشتاورهاي خطي، با كمك واريوگرام مناسب ايستگاه‌هاي منتخب، احتمال پذيرش در سطح منطقه محاسبه گرديد. بر اساس الگوي مكاني تغييرات بارندگي سالانه در منطقه و الگوريتم روش آماري به كار رفته، احتمال پذيرش در نقاط مختلف استان محاسبه و سپس دقت پذيرش در سطوح احتمال مختلف مورد تحليل قرار گرفت. نتايج تحقيق نشان داد، 20 ايستگاه از شبكه موجود تأثير زيادي در تخمين بارندگي استان نداشته و جا به جايي آن‌ها در حصول به شبكه بهينه، پيشنهاد مي‌شود. همچنين 43 ايستگاه باقي‌مانده نيز مانند شبكه اوليه (با 63 ايستگاه) مي‌توانند 36 درصد از مساحت استان را با سطح احتمال پذيرش 80 درصد، پوشش دهند. در انتها مشخص شد با افزودن 27 باران‌سنج به مكان‌هاي مشخص شده در شبكه بهينه كارايي پوشش شبكه به حدود دو برابر حالت فعلي يعني 65 درصد سطح منطقه مي‌رسد.