ارزيابي بخار آب ‏قابل‏ بارش داده‏هاي ERA-Interim و NCEP-NCAR با راديوسوند براي ايستگاه شيراز

بخار آب نقش مهمي در ترازمندي رطوبتي جو و نيز فرآيند بارش در لايه پاييني وردسپهر ايفا مي‌كند. در اين مطالعه، روند تغييرات بخار آب قابل بارش كه جمع بخار آب در لايه‌هاي مختلف مي‏باشد، با استفاده از داده‏هاي راديوسوند براي ايستگاه همديدي شيراز براي دوره ۲۰۱۷‌-‌۱۹۹۰ تحليل شده است. همچنين داده‏هاي بازتحليل پايگاه داده NCEP-NCAR و ERA- Interim از مركز ECMWF دريافت و جهت مقايسه مورد استفاده قرار گرفتند. با استفاده از آماره آزمون من-كندال، روند معني‌داري در بخار آب قابل بارش داده‏هاي راديوسوند و ECMWF براي تمامي ماه‏ها (به جز داده‏هاي راديوسوند در ماه اوت) مشاهد نشد. روند بخار آب قابل بارش داده‏هاي راديوسوند براي بيش‌تر ماه‌ها كاهشي و غيرمعني‌دار مي‏باشد. اما آزمون‌هاي شيب خط و من-كندال هر دو نشان دادند كه روند سالانه داده‌هاي NCEP-NCAR معني‌دار و افزايشي است. نرخ كاهشي و افزايشي بخار آب قابل بارش داده‌هاي راديوسوند و NCEP-NCAR به ترتيب 0.29 و 0.52 ميلي‏متر در هر دهه است. براي تمامي ماه‏ها (به جز آوريل)، بين داده‏هاي راديوسوند و ERA- Interim يك همبستگي مثبت در سطح معني‌داري %۵ وجود دارد. اما ضريب همبستگي پيرسون براي NCEP-NCAR براي هيچ يك از ماه‌ها معني‌دار نيست. تفاوت ميانگين داده‏هاي بخار آب قابل بارش ERA- Interim و NCEP-NCAR به ترتيب كم برآوردي و بيش برآوردي را نشان مي‏دهند. جذر ميانگين مربعات خطا ميان داده‌هاي راديوسوند و ERA- Interim به طور كلي كم‌تر از NCEP-NCAR است. در مجموع، داده‌هاي ERA- Interim دقت بالاتري دارند و با داده‏هاي راديوسوند سازگارتر مي‏باشند.