بررسي شكلي و محتوايي كتاب روايت‌پژوهي داستان‌هاي عاميانه ايراني

اين مقاله كتابِ روايت‌پژوهي داستان‌هاي عاميانه ايراني (1394) را از منظر صورت و محتوا، بررسي و تحليل مي‌كند. پس از ذكر مقدمه، ابتدا موضوع و محتواي كتاب و سپس روش كار نويسنده در ارائه موضوع و محتوا به معاينه درمي‌آيد. در بحث محتوايي، ابتدا از موضوع، مسئله و اهداف كتاب، آن‌ گونه كه نويسنده ادعا كرده است، سخن گفته مي‌شود. براي اين امر، تعاريف، مفاهيم و واژگان كليدي كتاب مرور و سپس در بحث صورت و شكل كتاب، روش كار نويسنده تبيين مي‌شود و به‌ويژه از اينكه نويسنده چگونه موضوع و محتواي كتاب را عملياتي كرده است، سخن گفته مي‌شود. همچنين به برخي اشكالات در شيوه‌هاي ارجاع‌دهي و به‌ويژه استفاده از منابع به‌همراه ذكر شواهدي اشاره شده، در پايان يافته‌ها و نتايج كتاب مرورِ انتقادي مي‌شود. به‌نظر مي‌آيد نويسندۀ كتاب ضمن آنكه تلاش كرده داستان‌هاي عاميانه را از منظر نقد و نظريۀ روايت‌شناسي بكاود كه در نوع خود تازگي و بداهت دارد، در كاربست رهيافت روايت‌شناختي، به‌مثابه چارچوبي نظري و عملي براي مطالعۀ قصه‌هاي عاميانۀ فارسي، كاستي‌هايي برطرف‌شدني دارد كه اميد است در چاپ‌هاي بعدي اصلاح شوند.