انعطاف پذيري شرايط كاري و اعتماد كاركنان: تحليلي از نقش ميانجي رفتارسازماني مثبت گرا

در عصر حاضر سازمان ها به صورت فزاينده اي با محيط هاي پويا و متغير مواجه شده اند كه اين امر به علت ايجاد تغييرات ساختاري در ساختار اجتماعي جوامع، روابط اقتصادي و اشكال سازماني، موجب روابط آزاد و غير قابل نظارت ميان افراد شده است و نياز به اعتماد را به عنوان عاملي بنيادي براي ايجاد پيوندهاي جديد ميان افراد و عملكرد داوطلبانه در سازمان آشكار ساخته است. در پژوهش حاضر، رابطه بين انعطاف پذيري كاري و اعتماد كاركنان با تحليلي بر نقش ميانجي رفتار سازماني مثبت گرا بررسي شده است. اين پژوهش بر روي نمونه اي 800 نفري از مديران و كاركنان اداره كل راه و شهر سازي استان گيلان انجام شد. روش تحقيق از نظر هدف، كاربردي و ازنظر روش گردآوري داده ها، توصيفي پيمايشي است. به منظور ارزيابي روايي و تاييد مدل و پايايي تحقيق از تحليل عاملي تاييدي و آلفاي كرونباخ استفاده شده و براي آزمون فرضيات تحقيق نيز از روش معادلات ساختاري استفاده شده است. يافته ها نشان داد بين همه ابعاد انعطاف پذيري شرايط كاري و اعتماد كاركنان رابطه مثبت و معن اداري وجود دارد. وجود رابطه مثبت و معنادار بين ابعاد انعطاف پذيري شرايط كاري و رفتار سازماني مثبت گرا نيز تأييد مي شود. همچنين رابطه مثبت و معناداري بين رفتار سازماني مثبت گرا و اعتماد كاركنان وجود دارد.