بررسي تأثير محلول پاشي متانول بر ويژگي هاي كيفي، عملكرد و اجزاي عملكرد سويا (Glycine max L.) تحت تنش خشكي

به‌منظور بررسي تأثير محلول‌پاشي متانول بر ويژگي‌هاي كمي، هدايت روزنه‌اي و محتواي پرولين سويا در شرايط تنش خشكي، آزمايشي به‌صورت كرت‌هاي خرد شده در قالب بلوك‌هاي كامل تصادفي با سه تكرار در مزرعه پژوهشي دانشكده كشاورزي مغان در سال 1390 اجرا گرديد. تنش خشكي در سه سطح شامل: آبياري پس از 40 (شاهد)، 55 و 70 درصد تخليه رطوبت قابل دسترس به‌عنوان عامل اصلي و محلول‌پاشي متانول در چهار سطح شامل: عدم محلول‌پاشي، محلول‌پاشي با 7، 21 و 35 درصد حجمي متانول به‌عنوان عامل فرعي لحاظ شدند. نتايح نشان داد كه تأثير تنش خشكي و محلول‌پاشي متانول بر ارتفاع بوته، تعداد برگ در بوته، سطح برگ، تعداد غلاف و دانه در بوته، وزن هزاردانه، عملكرد بيولوژيك و دانه، هدايت روزنه‌اي و محتواي پرولين برگ معني‌دار شد. افزايش تنش خشكي موجب افزايش محتواي پرولين برگ و كاهش ساير ويژگي‌ها گرديد، به‌طوري‌كه تيمار آبياري پس از 70 درصد تخليه رطوبتي قابل دسترس در مقايسه با تيمار شاهد موجب كاهش 51/2 درصد عملكرد دانه شد. با محلول‌پاشي متانول تا 21 درصد حجمي تمام ويژگي‌هاي مورد بررسي به‌جز محتواي پرولين افزايش و افزايش درصد حجمي متانول بيشتر از آن سبب كاهش آنها گرديد. محلول‌پاشي متانول با 21 درصد حجمي بيشترين تأثير را بر ويژگي‌هاي كمي و هدايت روزنه‌اي داشت، به‌طوري ‌كه موجب افزايش 25/6 درصد عملكرد دانه گرديد.