ارزيابي اثر زمان و غلظت محلول‌پاشي پاكلوبوترازول بر توليد و خصوصيات جوانه‌زني ريزغده‌هاي سيب‌زميني (Solanum tuberosum)

يكي از راه‌هاي افزايش توليد ريزغده‌هاي سيب‌زميني استفاده از تنظيم‌كننده‌هاي رشد است كه نقش مؤثري نيز بر خواب غده‌ها دارند. بدين منظور آزمايشي به‌صورت فاكتوريل در قالب طرح پايه بلوك‌هاي كامل تصادفي با چهار تكرار در گلخانه تحقيقاتي دانشگاه فردوسي مشهد در سال 1393 اجرا شد. تيمارهاي آزمايشي شامل محلول‌پاشي پاكلوبوترازول در دو مرحله آغازش استولون و آغازش غده و شش سطح غلظت (صفر، 20، 40، 60، 80 و 100 ميلي‌گرم در ليتر) بود. نتايج بيانگر تأثير منفي غلظت‌هاي مختلف پاكلوبوترازول بر صفات تعداد، طول، قطر و وزن ريزغده‌هاي سيب‌زميني بود. در تيمار محلول‌پاشي غلظت 20 ميلي‌گرم در ليتر پاكلوبوترازول در زمان آغازش استولون، بيشترين تعداد ريزغده در بوته به‌دست آمد، اما در ساير سطوح تأثير پاكلوبوترازول بر صفات ياد شده منفي بود. به‌طور كلي تأثير تيمارهاي محلول‌پاشي مرحله آغازش غده بر صفات تعداد، طول، قطر و وزن ريزغده‌هاي سيب‌زميني، كمتر از آغازش استولون بود. افزايش غلظت پاكلوبوترازول خواب ريزغده‌هاي سيب‌زميني را طولاني‌تر و سرعت جوانه‌زني را كاهش داد. كاربرد پاكلوبوترازول در مرحله آغازش غده بازدارندگي بيشتري بر جوانه‌زني ريزغده‌ها داشت. به‌طوري‌كه در بالاترين غلظت پاكلوبوترازول، مدت زمان رسيدن به 5، 10، 50، 90 و 95 درصد جوانه‌زني در تيمار محلول‌پاشي آغازش غده نسبت به آغازش استولون به‌ترتيب 11، 13، 17، 19 و 17 درصد افزايش نشان داد. به‌طوركلي محلول‌پاشي پاكلوبوترازول، تأثير منفي بر توليد ريزغده‌هاي سيب‌زميني و جوانه‌زني آنها داشت.