واكنش خصوصيات زراعي گندم و جو به منابع و مقادير مختلف سلنيوم در شرايط ديم

به‌منظور بررسي واكنش خصوصيات زراعي گندم و جو به محلول پاشي با منابع و مقادير مختلف سلنيوم، آزمايشي در سه تكرار طي سال زراعي 1394-1393 در مزرعه تحقيقاتي دانشگاه آزاد اسلامي واحد اراك اجرا شد. عوامل آزمايش شامل دو منبع سلنات و سلنيت سديم، در مقادير 0، 18 و 36 گرم در هكتار و دو گونه گندم و جو بودند. نتايج نشان داد كه طول سنبله بدون ريشك در گندم 4/10 درصد بيشتر از جو بود ولي طول سنبله با ريشك در جو 2/11 درصد بيشتر از گندم بود. شاخص برداشت سنبله در جو 7/21 درصد بيشتر از گندم بود. با محلول پاشي 18 گرم در هكتار سلنيوم، وزن دانه در سنبله نسبت به شاهد 9/4 درصد افزايش يافت. بيشترين وزن دانه در سنبله از محلول پاشي 18 گرم در هكتار سلنيت سديم حاصل شد. با مصرف 18 و 36 گرم در هكتار سلنيت سديم، وزن دانه در سنبله به‌ترتيب به ميزان 7/13 و1/5 درصد افزايش نشان داد. با محلول پاشي 18 گرم در هكتار سلنيوم عملكرد دانه و عملكرد بيولوژيك به‌ترتيب 6 و 4/8 درصد افزايش يافت. نتايج نشان داد كه در گندم بيشترين عملكرد بيولوژيك (66/5784 كيلوگرم در هكتار) از مصرف 18 گرم در هكتار سلنيت سديم حاصل شد. در جو بيشترين عملكرد بيولوژيك (83/5889 كيلوگرم در هكتار) از مصرف 18 گرم در هكتار سلنات سديم حاصل شد. در گندم بيشترين عملكرد دانه (45/1757 كيلوگرم در هكتار) از محلول‌پاشي 18 گرم در هكتار سلنات سديم حاصل شد كه نسبت به شاهد به ميزان 9 درصد افزايش نشان داد. در گياه جو بيشترين عملكرد دانه از محلول‌پاشي 18 گرم در هكتار سلنات يا سلنيت سديم حاصل شد.