ارزيابي جذب و كارايي مصرف نور در كشت مخلوط ذرت شيرين (Zea mays. Varsaccharata) و سيب‌زميني (Solanum tuberosum)

اختلافات فيزيولوژيك و مورفولوژيك دو محصول اقتصادي و ارزشمند سيب‌زميني و ذرت شيرين و همچنين عدم تداخل در برداشت، دلايل كافي و منطقي براي كشت مخلوط آن‌هاست. بااين‌حال، براي يافتن بهترين تركيب مناسب كشت اين دو گياه، اطلاعاتي چون كارايي در مصرف منابع توليد اهميت دارد. از اين‌رو به‌منظوربررسي جذب و كارايي مصرف نور در كشت مخلوط ذرت شيرين و سيب‌زميني، آزمايشي در قالب طرح بلوك‌هاي كامل تصادفي با 3 تكرار در مزرعه تحقيقاتي پرديس كشاورزي و منابع طبيعي دانشگاه رازي كرمانشاه در سال زراعي 1392 اجرا شد. تيمارهاي آزمايشي در شش سطح، عبارت از الگوهاي كشت مخلوط 1:1، 2:2، 2:1 و 1:2 (به‌ترتيب نشان‌دهنده رديف‌هاي كاشت ذرت شيرين و سيب‌زميني) به همراه كشت خالص آن‌ها بودند. نتايج نشان داد كه شاخص سطح برگ و كارايي مصرف نور براي هر دو گياه و در تمام الگوهاي كشت مخلوط نسبت به تك‌كشتي بالاتر بود. در بين الگوهاي مختلف كشت‌ مخلوط، بيشترين كارايي مصرف نور براي هردو گياه ذرت شيرين و سيب‌زميني، به الگوي 1:2 به‌ترتيب معادل 18/2 و 86/1 گرم بر مگاژول، مربوط بود، درحالي‌كه بيشترين عملكرد قابل كنسرو ذرت شيرين (3300 كيلوگرم در هكتار) و سيب‌زميني (9460 كيلوگرم در هكتار) به‌ترتيب از الگوهاي 2:1 و 2:2 به‌دست آمد. به‌طوركلي نتايج اين بررسي نشان داد كه كشت مخلوط ذرت شيرين و سيب‌زميني جذب نور كارآمدتري نسبت به تك‌كشتي آن‌ها دارد، و از نظر اقتصادي، كشت دو رديف سيب‌زميني همراه با دو رديف ذرت (41/1LER=) توصيه مي‌شود.