شناسايي و تعيين تراكم علف‌هاي هرز مهم و غالب مزارع زعفران (Crocus sativus L.) قاينات

به منظور شناسايي و تعيين فراواني و تراكم علف‌هاي هرز مزارع زعفران شهرستان قاينات، طي سال زراعي 94-93 تعداد 15 مزرعه به طور تصادفي بر اساس سطح زير كشت انتخاب شدند. در هر مزرعه علف‌هاي هرز به تفكيك جنس و گونه شمارش شدند. تراكم علف‌هاي هرز مزارع در كادر 25/0 مترمربع برآورد شد. در اين بررسي مزارع بين 1000 تا 5000 مترمربع مساحت داشته بازديد و نمونه‌برداري انجام‌ شد. حركت در مزرعه به شكل W انجام گرفت. نمونه‌برداري از مزارع از نيمه ارديبهشت ماه تا اواخر دي ماه انجام شد و با استفاده از روابط و فرمول‌ها، فراواني گونه‌ها، يكنواختي گونه‌اي، ميانگين تراكمي و غالبيت گونه‌اي محاسبه و تعيين شد. تعداد علف‌هاي هرز مشاهده شده 84 گونه كه خانواده‌هاي كاسني، گندميان، شب بو، حبوبات، علف هفت‌بند، اسفناج و پنيرك به ترتيب داراي بيشترين فراواني بودند. علف‌هاي هرز مهم بر اساس شاخص غالبيت به ترتيب شامل: جوميش (tectorum Bromus)، علف پشمكي (Bromus scoparius)، جو موشي (Hordeum murinum)، دم موشي (Bromus danthoniae) و جو محلي (Hordeum vulgar) از باريك برگ‌ها و آفتاب پرست (Heliotropium europaeum)، تلخ (Sophora alepecurides) و تلخك (Acroptilon repens) از پهن برگ‌ها بودند. علف‌هاي هرز يك‌ساله با 45 گونه از بيشترين تنوع گونه‌اي و دوساله‌ها با 4 گونه از كمترين تنوع گونه‌اي برخوردار بودند و چندساله‌ها با 35 گونه بين اين دو گروه قرار داشتند. 88 درصد گونه‌ها، پهن برگ و 12 درصد گونه‌ها، باريك برگ بودند؛ بنابراين توصيه مي‌شود كه براي كنترل علفهاي هرز مزارع زعفران از مديريت اكولوژيك كه منجر به ثبات و پايداري توليد و نيز كاهش مصرف مواد و سموم شيميايي مي‌شود استفاده كرد.