مقايسه كارايي پليمرهاي فراجاذب بر ويژگي‌هاي رشد دو گونه آتريپلكس

با توجه به تخريب شديد مراتع ايران در دهه‌هاي اخير و نيز محدوديت منابع آب در اين كشور به دليل واقع شدن در منطقه جغرافيايي خشك و نيمه‌خشك، بهره‌گيري از فن آوري‌هاي نوين براي افزايش ظرفيت نگهداري آب در خاك ضرورت دارد. لذا پژوهش حاضر با هدف بررسي تأثير سه ماده اصلاح‌كننده خاك شامل پليمر سنتزي، بيوپليمر، و بيوپليمرهمراه نانوسيليس بر ويژگي‌هاي رشد گياه شامل درصد سبز شدن بذر، استقرار و ارتفاع گياهچه در دو گونه Atriplexcanescens  و Atriplexlentiformis به منظور انتخاب بهترين گزينه آزمايشي در قالب طرح فاكتوريل در گلخانه پرديس كشاورزي و منابع طبيعي دانشگاه تهران واقع در كرج انجام گرفت. تيمارهاي به كاررفته پليمر سنتزي در سطوح 0، 1، و 3 گرم در ليتر، بيوپليمر در سطوح 0، 3، و 6 گرم در ليتر و بيوپليمرهمراه نانوسيليس به صورت 6 گرم در ليتر بيوپليمر و 3 درصد وزني نانوسيليس، آبياري يك روز در ميان، 4 روز يك بار، و 8 روز يك بار و همچنين دو گونه از آتريپلكس، بودند. بر اساس نتايج آزمون فاكتوريل، تأثير مستقل هر سه عامل آبياري، ماده اصلاح كننده و نوع گونه بر ويژگي‌هاي رويشي گياهان و دو عامل نوع گونه و ماده اصلاح كننده معني‌دار بوده است. به اين صورت كه تأثيرگذارترين مواد فراجاذب آب در اين تحقيق، پليمر سنتزي در سطح 3 گرم بر ليتر و همچنين بيوپليمر همراه نانوسيليس هستند و با توجه به زيست‌تخريب‌پذير بودن بيوپليمرها، استفاده از بيوپليمر همراه نانوسليس، گونه ي Atriplexcanescens با آبياري 4روز يكبار در شرايط گلخانه، پيشنهاد شد كه در جهت كاهش تأثيرات تنش خشكي در فرايند جوانه زني و رشد گياهان در مناطق خشك و همچنين كاهش هزينه هاي آبياري، گامي مؤثر مي باشد.