اثر تنش خشكي بر عملكرد و اجزاي عملكرد دانه ژنوتيپ هاي برنج هوازي در شمال خوزستان

پژوهش حاضر به منظور بررسي تأثير كاهش دور آبياري به عنوان تنش خشكي بر عملكرد و اجزاي عملكرد ارقام مختلف برنج بود. آزمايش به صورت كرت‌هاي يك‌بار خرد شده، در قالب طرح بلوك‌هاي كامل تصادفي و سه تكرار به مدت دو سال زراعي (1393 و 1394) اجرا شد. سطوح رژيم آبياري شامل 3 و 7 روز يك بار در كرت‌هاي اصلي و 12 ژنوتيپ برنج در كرت‌هاي فرعي قرار گرفتند. عملكرد دانه، درصد دانه‌هاي نيمه‌پر، پر و وزن هزار دانه، در شرايط مطلوب و تنش اندازه‌گيري شد. شاخص تحمل در شرايط مطلوب و تنش نيز برآورد شد. نتايج نشان داد كه تحت شرايط تنش و مطلوب، ميزان شاخص تحمل به تنش خشكي دانه‌ پر، شاخص حساسيت به خشكي وزن دانه، شاخص تحمل به تنش و عملكرد دانه، شاخص خسارت خشكي، شاخص حساسيت به تنش، شاخص تحمل و ميزان كاهش عملكرد ژنوتيپ‌هاي مورد مطالعه تفاوت بسيار معني‌داري با يكديگر داشتند. در بين شاخص‌هاي مورد استفاده شاخص تحمل به خشكي توانايي بهتري در شناسايي ژنوتيپ‌هاي برنج متحمل به خشكي داشت. بيشترين درصد افزايش عملكرد با افزايش خشكي مربوط به ژنوتيپ بسيار متحمل به خشكي وندانا بود ولي در ساير ژنوتيپ‌ها تنش خشكي تأثير منفي بر عملكرد دانه داشت.