استنباط بيزي براي مطالعه كنترل ژنتيكي تحمل به تنش كم‌آبي در گندم با استفاده از روش LASSO

خشكي مهم ترين تنش غيرزيستي است كه به طور جدي توليد و كيفيت محصول گندم ايران را تحت تاثير قرار مي دهد. اطلاعات درباره كنترل ژنتيكي توارث تحمل به تنش براي تعيين نوع برنامه اصلاحي و توليد ارقام متحمل ضروري است. در اين مطالعه، استنباط بيزي با به كارگيري روش LASSO براي شناسايي مهم ترين آثارژنتيكي مرتبط با تحمل به خشكي در چارچوب روش تجزيه ميانگين نسل ها مورد استفاده قرار گرفت. به همين منظور آزمايش هايي شامل دو جفت تلاقي بين ارقام حساس و متحمل (هامون × دريا و سپاهان × مرواريد) و نسل هاي حاصل از تلاقي آن ها براي دو سال به صورت كرت هاي خردشده در دو شرايط آبياري مطلوب و قطع آبياري از زمان گرده افشاني بر پايه طرح بلوك هاي كامل تصادفي با سه تكرار اجرا شدند. استنباط بيزي يك روش جايگزين مناسب است كه دانش پيشين موجود (توزيع پيشين) را با اطلاعات حاصل از داده ها تركيب مي كند و يك توزيع احتمالي (توزيع پسين) را نتيجه مي دهد كه از تمام اطلاعات براي تفسير ساختار ژنتيكي برخوردار است. LASSO يك روش موثر براي اعمال انقباض و گزينش بر آثارمدل است. ضرايب آثارغيرمهم در مدل به سمت صفر منقبض مي شوند و از مدل كنار گذاشته مي شوند، در حالي كه انقباض كم تري براي ضرايب مهم به كار برده مي شود. از آنجا كه عمل ژني افزايشي، غالبيت و اپيستازي در توارث عملكرد دانه در شرايط تنش و غيرتنش درگير بودند، روش هايي كه از تمام آثارژني استفاده كنند، مانند گزينش دوره اي و به دنبال آن روش شجره اي مي تواند روشي سودمند براي بهبود تحمل به تنش خشكي باشد.