ارزيابي سبزشدن توده ‏هاي ريحان (.Ocimum basilicum L) در شرايط تنش ‏هاي شوري و خشكي

تحمل به تنش‌ها در مراحل اوليه‌ي نمو گياهان بسيار حائز اهميت بوده و بذوري كه توانايي جوانه‌زني در شرايط تنش را داشته باشند، استقرار موفق، تراكم مناسب و عملكرد بالايي خواهند داشت. اين پژوهش با هدف شناسايي توده‏هاي متحمل ريحان (Osimum basilicum L.) به تنش شوري و خشكي در مرحله سبز‏شدن صورت گرفت. اين آزمايش به‌صورت فاكتوريل بر پايه طرح بلوك‏هاي كامل تصادفي انجام شد. تيمارها عبارت بودند از تركيب دو عامل توده (20 توده) و محيط (سه سطح) كه شامل محيط شاهد، شوري و خشكي بودند. سبزشدن بذر‏ها به‌صورت روزانه ثبت گرديد. نتايج نشان داد كه در مجموع صفات اندازه‌گيري شده، توده‌هاي Esfahan2 و Shiraz در شرايط محيطي شاهد (87 و 89 درصد)، توده‏هاي Esfahan2، Esfahan3 و Birjand در شرايط خشكي (55، 50 و 43 درصد) و توده‏هاي Pishva و Zahedan در شرايط شوري (57 و 53 درصد) سبز شدن و استقرار بهتري نسبت به ساير توده‏ها داشتند. در اين تحقيق واريانس ژنوتيپي و فنوتيپي، ضريب تنوع ژنوتيپي و فنوتيپي و توارث‌پذيري عمومي براي صفات مورد ارزيابي محاسبه شد. نتايج نشان داد تنوع زيادي در تحمل توده‏ هاي مختلف به شوري و خشكي وجود دارد كه از اين تنوع مي‏توان براي اصلاح ارقام جديد ريحان متحمل به شوري و خشكي استفاده كرد.