بررسي تطبيقي كاربرد شيوه‏هاي تصميم‌گيري چندشاخصه در سنجش سطح توسعه‏يافتگي مناطق روستايي استان همدان

پژوهش حاضر با هدف بررسي تطبيقي كاربرد شيوه‏هاي تصميم گيري چندشاخصه TOPSIS، SAW و تاكسونومي در سنجش سطح توسعه‏يافتگي دهستان هاي استان همدان انجام شد. بدين منظور، 53 متغير در قالب هشت شاخص جمعيتي، زيربنايي، آموزشي، بهداشتي درماني، ارتباطي، خدماتي، اداري – سياسي، و اقتصادي توليدي تعريف و وزن آنها با بهره گيري از روش هاي آنتروپي و  AHP تعيين شد. براي مقايسه نتايج، از ضريب پراكندگي، ميانگين درصد تغييرات و مجموع شدت تغييرات استفاده شد. بر اساس نتايج ضريب پراكندگي، شيوه تاكسونومي روش بهينه براي رتبه بندي است. مقايسه ميانگين درصد تغييرات شيوه ها نشان داد كه شيوه‏هاي SAW و تاكسونومي درصد تغييرات كمتري نسبت به شيوه TOPSIS دارند و روش مجموع شدت تغييرات نيز نشان داد كه شيوه SAW در مقايسه با دو روش ديگر داراي كمترين شدت تغييرات است. در مجموع، سنجش سطح توسعه با استفاده از شيوه‏هاي SAW و تاكسونومي منطقي تر و به واقعيت نزديك تر است.