سنجش پايداري بوم‌شناختي در مراتع ييلاقي: مطالعه موردي چهار سامان عرفي عشاير شاهسون مشگين‏شهر

يكي از بحران هاي قرن بيست و يكم مسئله تخريب زيست‏بوم است كه در نتيجه استفاده نادرست جوامع بشري از آن رخ مي دهد. هر زيست‏بوم از طريق ساختارهاي اقتصادي، اجتماعي و بوم شناختي و بر اساس تحليل بوم شناختي مراتع نيز توان بوم‏شناختي آن مشخص مي‌شود. بنابراين، هدف تحقيق حاضر بررسي پايداري بوم شناختي سامان هاي عرفي عشاير شاهسون در مراتع ييلاقي سبلان در جنوب شهرستان مشگين شهر اردبيل بود. براي اندازه گيري و ارزيابي پايداري بوم شناختي، ده شاخص انتخاب شد. به‌منظور تعيين رابطه پايداري با سامان هاي عرفي از تحليل واريانس و براي مقايسه ميانگين‌ها، از آزمون دانكن استفاده شد. نتايج نشان داد كه ميزان پايداري بوم‏شناختي در 33 درصد يورت ها كمتر و در پنجاه درصد آنها بيشتر از حد متوسط است؛ همچنين، عواملي مانند تعدد دام و بهره بردار بر وضعيت پايداري مراتع مؤثرند، كه مقايسه ميانگين امتيازات با آزمون دانكن اين نتايج را تأييد مي كند.