تعيين قابليت اراضي براي توسعه كشاورزي و مرتع‏داري مناطق روستايي حوضه آبخيز ساري قميش استان اردبيل

هدف پژوهش حاضر مقايسه روش هاي دكتر مخدوم و تحليل سلسله‏مراتبي فازي براي ارزيابي توان بوم‏شناختي حوزه آبخيز ساري قميش استان اردبيل براي انجام فعاليت‏هاي كشاورزي و مرتع‏داري بود. بعد از مشخص شدن معيارهاي ارزيابي، از روش AHP  براي وزن‏دهي و از روش فازي در محيط نرم‏افزار Idrisi Selva براي هم‏مقياس‏سازي لايه‏ها استفاده شد. در روش تحليل سيستمي مخدوم، با تلفيق لايه‏هاي اطلاعاتي، نقشه يگان هاي بوم‏شناختي منطقه به همراه جدول ويژگي هاي واحد، تهيه و منطقه ارزيابي شد، و طبقات مختلف كشاوري و مرتع‏داري مشخص شدند. طبق نتايج به‏دست آمده، در روش تحليل سلسله‏مراتبي فازي، 9/3532 هكتار (94/65 درصد) و در روش تحليل سيستمي 2/635 هكتار (85/11 درصد) از منطقه توان توسعه كشاورزي دارد؛ همچنين، در مقايسه با روش تحليل سيستمي، روش تحليل سلسله‏مراتبي داراي انعطاف‏پذيري بيشتر و نيز مطابقت بيشتر با وضعيت موجود كاربري اراضي در منطقه بوده و از اين‏رو، بهتر است در مطالعات ارزيابي سرزمين، از اين روش استفاده شود.