ارزيابي ميزان پايداري گردشگري روستايي: مطالعه موردي دهستان هوره، استان چهارمحال و بختياري

هدف تحقيق حاضر ارزيابي پايداري گردشگري روستاهاي دهستان هوره در استان چهارمحال و بختياري بود. اطلاعات تحقيق به دو روش اسنادي و ميداني جمع‏آوري شد. جامعه آماري تحقيق شامل 3267 خانوار و گردشگران روستاها بود كه از آن ميان، 344 سرپرست خانوار و 170 گردشگر به عنوان نمونه تحقيق تعيين شدند. نتايج نشان‏دهنده پايداري پايين ابعاد زيست‏محيطي، اقتصادي و اجتماعي روستاها بود؛ و در اين زمينه، كمترين ميزان پايداري از ديد پاسخ‏گويان به شاخص‏هاي آلودگي (با ميانگين 0.205)، امنيت (با ميانگين 0.305) و منابع سرزمين (با ميانگين 0.316) مربوط مي‏شد و بهترين وضعيت شاخص‏ها نيز مربوط به افزايش آگاهي (با ميانگين 0.497)، جلوگيري از مهاجرت (با ميانگين 0.415) و عدالت و رفاه اقتصادي (با ميانگين 0.410) برآورد شد. بر اين اساس، برنامه‏ريزي براي توسعه پايدار گردشگري از الزامات اساسي براي بهبود شرايط زيست و فعاليت در محدوده مورد مطالعه به‏شمار مي‏رود.