كاربرد روش‌هاي ادغام در تعيين سطوح توسعه‏ يافتگي روستايي (مورد مطالعه ‏ي دهستان‌هاي شهرستان ايرانشهر)

شناخت نابرابري ها در چارچوب محدوده‌هاي جغرافيايي مختلف و سياست‌گذاري در جهت رفع و كاهش آن‌ها از وظايف اساسي متوليان توسعه مناطق به شمار مي آيد. سطح‌بندي بر اساس شاخص‌هاي توسعه، روشي براي سنجش توسعه مناطق است كه اختلاف مكاني، فضايي، اقتصادي، اجتماعي و فرهنگي مناطق را نشان مي‌دهد و وضعيت هر يك از مناطق را نسبت به يكديگر از نظر سطح توسعه مشخص مي‌كند.اين پژوهش با هدف تعيين سطوح توسعه‌يافتگي و مقايسه كارايي تركيبي از روش‌هاي سنجش سطح توسعه در دهستان‌هاي شهرستان ايرانشهر انجام گرفت. بدين منظور، پس از مطالعه منابع، تعداد 65 شاخص توسعه تدوين گرديد. در نخستين مرحله از تحليل داده ها، وزن شاخص هاي مورد مطالعه با استفاده از روش هاي AHP گروهي و آنتروپي محاسبه شد. پس از تعيين وزن شاخص ها، سطح توسعه يافتگي تمامي هفت دهستان شهرستان ايرانشهر با استفاده از روش هاي تاپسيس، تاكسونومي عددي و سپس روش‌هاي ادغام تعيين شد. يافته هاي پژوهش در مورد ادغام روش‌ها، بيانگر وجود سطح‌بندي‌هاي تقريباً مشابه در ميزان توسعه‌يافتگي دهستان‌هاي مورد بررسي است؛ با اين تفاوت كه با استفاده از روش تاپسيس مبتني بر وزن‌دهي به روش AHP تمايزات بين دهستان‌ها بيشتر آشكار مي‌شود. علاوه بر اين، ضريب توسعه به‌دست‌آمده از روش‌هاي مورد مطالعه نشان داد كه حتي برخوردارترين دهستان شهرستان ايرانشهر نيز از سطح بالاي توسعه برخوردار نيست و به عبارت بهتر، نوعي محروميت كلي در سطح همه دهستان ها وجود دارد. بر اساس نتايج تفصيلي پژوهش براي برنامه‌ريزي به‌منظور ارتقاء سطح برخورداري همه دهستان ها، پيشنهاد‌هاي كاربردي ارائه شده است.