ارزيابي مقاومت ژنوتيپ هاي مختلف گلرنگ به مگس گلرنگ Acanthiophilus helianthi Rossi (Diptera, Tephritidae) در كشت پاييزه

براي بررسي مقاومت تعداد ده ژنوتيپ گلرنگ، شامل: ˝سينا ، آلمانه درشت ، محلي مرند ، IL111 ، محلي اصفهان ، 411 ، سيريان ، لساف ، دينسر و S541 در كشت پاييزه، به مگس گلرنگ، آزمايشي در قالب طرح بلوك­هاي كامل تصادفي با سه تكرار در ايستگاه تحقيقات كشاورزي گريزه سنندج در طي دو سال زراعي (9190 و 9291) انجام شد. در اين آزمايش شاخص­هاي شدت و ميزان آلودگي، خسارت، عملكرد، وزن هزار دانه و درصد روغن در كرت­هاي مختلف، محاسبه و مورد مقايسه قرار ­گرفتند. نتايج تجزيه واريانس درصد غوزه­هاي آلوده، تعداد لارو شفيره، درصد و تعداد بذور صدمه ديده، وزن هزار دانه، درصد روغن دانه و عملكرد محصول بيانگر وجود اختلاف آماري معني­دار در سطح يك درصد بين تيمارهاي آزمايشي بود. بر اساس مقايسه­ي ميانگين داده­ها، ژنوتيپ­هاي محلي اصفهان و لساف بيشترين و ژنوتيپ سيريان   كمترين درصد غوزه­هاي ­آلوده را دارا بودند. هم­چنين ژنوتيپ­هاي­ محلي اصفهان   بيشترين و ­ محلي مرند كمترين تعداد لارو و شفيره را در غوزه داشتند. از نظر درصد بذور صدمه ديده، ژنوتيپ لساف از ساير ژنوتيپ­ها حساس­تر بود و به لحاظ تعداد بذور صدمه ديده، ژنوتيپ محلي اصفهان   بيشترين و ژنوتيپ­هاي سيريان و محلي مرند كمترين تعداد بذور صدمه ديده را داشتند. بر اساس نتايج  به دست آمده، ژنوتيپ­هاي مورد بررسي در دو گروه اصلي قرار گرفتند. گروه اول كه كمترين درصد غوزه­هاي آلوده، كمترين تعداد لارو و شفيره در غوزه و پايين­ترين درصد و تعداد بذور صدمه ديده را دارا بودند و مي­توان آن­ها را به طور نسبي مقاوم به مگس گلرنگ برشمرد كه شامل ژنوتيپ­هاي: سيريان ، محلي مرند ، سينا ، 411 و IL111 بودند و در بين آن­ها رقم  سيريان و ژنوبيپ­ محلي مرند ، مقاوم­تر بودند. گروه دوم كه بيشترين درصد غوزه­هاي ­آلوده، بيشترين تعداد لارو و شفيره در غوزه و بالاترين درصد و تعداد بذور صدمه ديده را دارا بوده و مي­توان آن­ها را حساس به مگس گلرنگ در نظر گرفت، عبارت بودند از: ژنوتيپ­هاي محلي اصفهان ، لساف، S541، دينسر و آلمانه درشت كه در اين بين، ژنوتيپ­هاي محلي اصفهان و لساف از بقيه حساس­تر بودند.