رديابي جهش هاي ژني مرتبط با مقاومت به بنزيميدازول ها و استروبيلورين ها در جدايه هاي Botrytis cinerea جمع آوري شده از انگور در استان آذربايجان غربي

چكيده كنترل شيميايي با استفاده از قارچ­كش­ها مهم­ترين روش كنترل Botrytis cinerea در محصولات مختلف به شمار مي­رود. ولي مديريت موثر اين قارچ مستلزم وجود اطلاعاتي در زمينه وجود و فراواني سويه­هاي مقاوم به قارچ­كش­ها و ميزان مقاومت و نيز جهش­هاي مرتبط با بروز مقاومت است. در اين تحقيق حساسيت 103 جدايه B. cinerea كه از تاكستان­هاي مناطق مختلف استان آذربايجان غربي جمع­آوري شده بودند، نسبت به كاربندازيم و آزوكسي­استروبين مورد ارزيابي قرار گرفت. در بين جدايه­هاي مورد بررسي، 39 جدايه (38 درصد) به كاربندازيم و 35 جدايه (34 درصد) نسبت به آزوكسي­استروبين خيلي مقاوم بودند. توالي­يابي بخشي از ژن بتاتوبولين نشان داد كه در سويه­هاي مقاوم به كاربندازيم، جهش از GAG به GCG اتفاق افتاده است كه منجر به جايگزيني آلانين با اسيد گلوتاميك در كدون 198 و بروز فنوتيپ Ben R1 مي­شود. بررسي توالي بخشي از ژن cyt b مشخص نمود كه سويه­هاي مقاوم به آزوكسي­استروبين، يك جهش نقطه­اي از GGT به GCT داشتند كه موجب جايگزيني آلانين با گلايسين در كدون 143 مي­شود. همچنين يكي از جدايه­هاي حساس به آزوكسي­استروبين داراي اينترون Bcbi143/144 بلافاصله پس از كدون 143 در ژن cyt b بود. نتايج نشان داد كه استفاده از قارچ­كش­هاي گروه­هاي بنزيميدازول و استروبيلورين در مديريت B. cinerea در تاكستان­هاي منطقه قابل توصيه نيست. البته با توجه به اينكه سويه­هاي مقاوم به بنزيميدازول­ها داراي فنوتيپ Ben R1 بودند، مي­توان از دي­اتوفن­كارب يا زوكساميد به همراه يكي از قارچ­كش­هاي بنزيميدازولي استفاده كرد و سويه­هاي حساس و مقاوم را به طور موثري كنترل نمود.